อยากเป็นนักเขียนเริ่มต้นยังไงดี

เราจะเป็นนักเขียนได้อย่างไร จะเริ่มต้นเขียนบทความอย่างไร จะเป็นนักเขียนที่ดีได้อย่างไร  และจะเขียนอย่างไรถึงจะมีคนเข้ามาอ่านเรื่องราวที่เราเขียน คำถามแบบนี้คงแล่นเข้ามาในหัวทันทีสำหรับคนที่ไม่เคยเขียนบทความ ไม่ค่อยชอบการเขียนบทความและไม่ค่อยมีพรสวรรค์ทางด้านนี้สักเท่าไหร่นัก หรือบางคนอาจจะไม่มีเลยแต่ว่ามีความอยาก มีความฝันที่อยากจะเขียนบทความอยากเขียนเรื่องราวขึ้นมาให้คนอื่นได้อ่าน การเขียนต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นบทความหรือนิยายแรก ๆ ผู้เขียนก็คงไม่ได้ใช้ถ้อยคำสละสลวยอะไร แต่ผู้เขียนทุกคนก็คาดหวังและคงแอบดีใจอยู่ลึก ๆ เมื่อมีคนอ่านบทความของตัวเองไม่ว่ามีคนอ่านแค่คน สองคนก็ตาม

                ในบทความนี้ต้องบอกตามตรงว่านี่คือบทความแรกที่ผู้เขียนพยายามที่จะถ่ายทอดมันออกมาเป็นตัวหนังสือให้ได้ใจความและพยายามเขียนให้ได้มากที่สุด และก็ต้องบอกว่าผู้เขียนไม่ได้มีประสบการณ์ด้านการเขียนมาก่อนเลยแม้แต่น้อยตรงกันข้ามผู้เขียนเองกลับไม่ชอบการเขียนบทความ เรียงความอะไรเลยมาแต่ไหนแต่ไรเลยด้วยซ้ำ (หลายคนคงสงสัยอ่าวไม่เคยเขียนแล้วจะมาแนะนำอะไรคนอื่นได้ล่ะ) อันนี้ผู้เขียนไม่ได้ถือว่าเป็นการแนะนำหรือสอนแต่อย่างใดนะ ผู้สอนเพียงแค่อยากเล่าให้อยากให้ใครก็ตามที่ได้อ่านบทความนี้ได้รู้ได้เห็นว่าครั้งแรกของการเขียนเรื่องราวแบบยาว ๆ เป็นอย่างไร เมื่อคุณอ่านเรื่องแรกของคนที่ไม่เคยมีประสบการณ์ด้านการเขียนมาก่อนเป็นอย่างไร สำนวนการเขียน การใช้คำเป็นอย่างไรบ้าง (คือมันก็ไม่ได้ดีแบบเหลือเชื่ออ่ะนะ แต่เชื่อว่าความพยายามอยู่ที่ไหนความพยายามก็อยู่ที่นั่น)

ตามที่เกริ่นไว้ด้านบนผู้เขียนไม่มีพรสวรรค์ทางด้านการเขียนเลยและผู้เขียนก็เป็นประเภทที่ไรจินตนาการโดยสิ้นเชิงหลาย ๆ ท่านถ้าอ่านมาถึงตรงนี้ก็คงมีแอบหัวเราะในลำคอหึหึ ผู้เขียนไม่ได้คาดหวังว่าจะมีคนเข้ามาอ่านมากมายหลายสิบคนหรอกแต่ก็ไม่ได้ดูถูกตัวเองจนคิดว่าคงจะไม่มีคนแวะเข้ามาอ่านเลย (มันต้องมีความหวังสิ) และก็มีความคิดพิลึกเข้ามาในหัวว่าถ้าได้อัพโหลดให้ผู้คนอ่านเมื่อไหร่จะเปิดให้คนคอมเม้นท์กระจุยเลย ก็มีคิดไว้แหละว่าอาจจะโดนด่ากระจายเหมือนกัน ฮ่าฮ่า แต่เราก็อยากอ่านความคิดเห็นของคนที่มาอ่านเรื่องที่เราเขียนว่าเขามีความคิดเห็นอย่างไรเราไม่คาดหวังว่าจะได้รับคำชมในเรื่องแรกที่เราเขียนหรอก แต่เราจะได้เอาคำติชมไปปรับปรุงแก้ไขในบทความต่อ ๆ ไป มันคงจะไม่สามารถดีขึ้นภายในเจ็ดหรือแปดบทความหรอก แต่เราก็คาดหวังว่าผู้ที่ผ่านเข้ามาอ่านเรื่องราวใหม่ ๆ ในแต่ละเรื่องน่าจะเห็นพัฒนาการทางด้านการเขียนของเราขึ้นมาบ้าง

เป็นนักเขียนมันไม่ง่ายเลยนะถ้าเราไม่พยายามไม่อดทนกับการฝึกฝนสิ่งที่เริ่มต้นมาก็สูญเปล่าเราอาจจะไม่ต้องฝึกเขียนทุกวันก็ได้อาจจะสองวันสามวันเขียนเสร็จเรื่องหนึ่งก็ได้แต่สำหรับเราจะเขียนหนึ่งเรื่องให้เสร็จในหนึ่งวันแล้วถ้าอยากจะแก้ไขข้อความก็ค่อยมาแก้ทีหลังแต่ว่าต้องจบได้ทั้งเรื่องเพราะว่าสำหรับเราแรงบันดาลใจเกิดขึ้นได้แค่วันเดียววันต่อมาก็ลืมแล้วอ่ะฮ่าฮ่า ดังนั้นถ้านึกขึ้นได้ว่าอยากเขียนเกี่ยวกับเรื่องอะไรก็จะรีบจับสมุดปากกามาจดเลยทันทีเพื่อไม่ให้ตัวเองลืม

เขียนมาจนถึงตรงนี้แล้วบางคนอาจจะเริ่มสบถอุตส่าอ่านจนถึงนี่แล้วเคล็ดลับมันอยู่ตรงไหนวะเนี่ยเขียนพร่ำเพรื่อไปเรื่อยไม่มีสาระอะไรเลยสักอย่าง ก็ต้องน้อมรับไว้ตรงนี้ เพราะเรื่องราวที่เขียนเรื่องนี้มันคือเรื่องแรกที่ผู้เขียนสามารถเขียนได้มากกว่าหนึ่งหน้ากระดาษ A4 ซึงมากกว่าทุก ๆ ครั้งที่เคยคิดว่าอยากจะเขียนก็เลยอยากเอามาแบ่งปันให้ใคร ๆ ได้อ่านบ้างและก็คาดหวังว่ามันน่าจะทำให้คนที่ไม่รู้จะเริ่มต้นการเขียนได้มีความรู้สึกว่าเขียนน่าจะเขียนได้ดีกว่าเรา มีสาระมากกว่าเรา มีคนเข้ามาอ่านเรื่องราวของเขามากกว่าของเรา และ ทำให้เขาคิดว่าเขาทำได้และพร้อมที่จะเผยแพร่งานเขียนของตัวเองสู่สายตาสาธารณะชน        

ไม่อยากจะเชื่อทั้งหมดที่เขียนมาได้ตั้ง 800 กว่าคำแหน่ะ หุหุ